Paryska kuchnia Rachel Khoo

Co wyobraża sobie przeciętny „zjadacz chleba” zapytany o tradycyjne francuskie przysmaki? Żabie udka, sery, wina, ślimaki, kawa, ciepłe croissanty, bagietki. Osoby z nieco większym doświadczeniem i wiedzą mogą wymienić foie gras, coq au vin, bouillabaise czy crème brûlée. Niektórym przychodzi na myśl żyjący na przełomie XIX i  XX wieku Auguste Escoffier, propagującego klasyczną kuchnię francuską, oraz bardziej współczesna Julia Child, która spopularyzowała ją w USA. Jednak mimo ich starań i wszystkich francuskich pyszności, dla wielu ludzi kuchnia tego kraju nadal wydaje się zbyt skomplikowana, by można było posmakować jej we własnym domu. Niedawno próbę oswojenia cuisine française podjęła Rachel Khoo, młoda Brytyjka gotująca w malutkiej kuchni dwudziestojednometrowego paryskiego mieszkania. I bardzo szybko została obsypana pochwałami. Na początku maja ukazał się (nareszcie!) polski przekład jej książki „Mała paryska kuchnia”. Kuchnia mała, a recenzja długa, ale naprawdę jest o czym pisać. I jest co podziwiać.

Agata gotuje

Na okładce uśmiechnięta twarz autorki, sympatyczna, bardzo naturalna i – co ważne – autentycznie zachęcająca do zagłębienia się w lekturze,rozsmakowania w przepisach. W środku znajduje się duża liczba miłych dla oka fotografii oraz pomysły na smakowite, a przy tym zdrowe potrawy. Niech was nie odstraszy słowo „dieta” użyte w tytule. W książce Agaty Jędraszczak nie chodzi o zrzucanie zbędnych kilogramów i katowanie się żywieniowymi zakazami. To propozycja zmiany kulinarnych nawyków na bardziej rozsądne i korzystne dla ciała oraz ducha. Jeśli autorka promienieje radością właśnie dzięki swojemu menu, w co zresztą nie wątpię, to warto je na sobie wypróbować!
 

Dziś w menu: pokrzywa

Chyba każdemu choć raz zdarzyło się zetknąć z parzącą pokrzywą. Występuje powszechnie, rośnie w lasach i parkach, ogródkach działkowych, na skwerach, przy budynkach. Towarzyszy nam niemal wszędzie i zapewne wszyscy potrafią ją rozpoznać. Zazwyczaj uznajemy pokrzywę za uciążliwy, złośliwy chwast, który omija się z daleka. A szkoda, bo jest bogata w witaminy oraz mikroelementy i można ją wykorzystać na wiele sposób w ogrodnictwie, zielarstwie, kosmetyce, a nawet w kuchni! Kujące zielsko może być naszym sprzymierzeńcem. Sezon na młode Urtica dioica trwa. Załóżcie spodnie i wysokie buty, zapakujcie do koszyka rękawiczki oraz nożyk i ruszajcie na pokrzywy!

Z kryminału na stół

Czytając powieści, zastanawiam się czasem jak to możliwe, że bohaterowie funkcjonują w nich bez jedzenia… Dlaczego wielu autorów całkowicie kwestię posiłków pomija bądź sprowadza do poziomu porannej kawy? Jedzenie jest nieistotne? Szkoda na nie miejsca? Donna Leon, znana autorka kryminałów, nie uznaje pożywienia za niepotrzebny w literaturze dodatek. Sceny gotowania i konsumowania rozmaitych specjałów są integralną częścią życia kreowanych przez nią postaci. A ponieważ akcja jej książek rozgrywa się we Włoszech, każde spotkanie przy stole to prawdziwa uczta. Także dla czytelnika.

Hildegarda radzi

Święta Hildegarda z Bingen to jedna z najbardziej znaczących kobiet średniowiecza, wizjonerka, uzdrowicielka, badaczka przyrody, kompozytorka. Jej rad słuchali papieże, cesarze i uczeni. Do dziś nauki świętej Hildegardy wykorzystywane są w praktyce, na przykład przez lekarzy medycyny naturalnej, dietetyków czy ogrodników. Dzięki książce opracowanej przez Heidelore Kluge, która ukazała się nakładem wydawnictwa Jedność, każdy z nas może zapoznać się z odkryciami i poradami Hildegardy z Bingen dotyczącymi odżywiania, zdrowia czy urody. To prawdziwa skarbnica uniwersalnej wiedzy znanej ludzkości już od dawna, a obecnie trochę niedocenianej.

Japońska kuchnia „od kuchni”

Sektor gastronomiczny podlega podobnym mechanizmom jak przemysł odzieżowy. W jednym sezonie modna jest kuchnia włoska, w innym indyjska. Zachwycamy się soczystymi amerykańskimi stekami, a za chwilę przerzucamy na gruzińskie chaczapuri. A co z kuchnią japońską? Czy zaczyna się i kończy na sushi? Nasza świadomość w tym temacie nadal jest bardzo ograniczona. Wiele osób sprowadza bogactwo kuchni japońskiej do postaci ryżu, surowej ryby, tofu, sake i zielonej herbaty. Tym, którzy chcą wiedzieć więcej polecam świetną książkę Magdaleny Tomaszewskiej-Bolałek „Tradycje kulinarne Japonii”. To prawdziwa kopalnia rzetelnej wiedzy i ciekawostek zgromadzonych na niespełna dwustu stronach. Lektura obowiązkowa nie tylko dla wielbicieli kuchni Kraju Kwitnącej Wiśni, ale i dla każdego kulinarnego maniaka!